"TOPRAK ANA" ROMANI ÜZERİNE-Bekir ÜNVER


Açıklama: Aliman dünyaya bir can bırakıp kendisi ölüyor. Bebek doğuyor, Aliman ölüyordu.
Kategori: Edebiyata Dair
Eklenme Tarihi: 20.Haziran.2017
Geçerli Tarih: 20.Ocak.2018, 09:49
Site: Yazanel Edebiyat
URL: http://www.yazanel.com/haber_detay.asp?haberID=1165




"TOPRAK ANA" ROMANI ÜZERİNE


Bekir ÜNVER



Adı gibi, "toprak" gibi, "ana" gibi doğallığın, saflığın, şefkatin ve merhametin, tevazu'un eseri. Yapmacıktan, gösterişten uzak köy hayatı, traktör, biçerdöver, orak, ırgat ne güzel anlatılmış. Yokluğun ve yoksulluğun acı yaşattığı, bir de savaşın acı üstüne acı yaşattığı köy hayatı... Mutluluğu bulan, bulmaya çalışan bir ailenin kaderin cilvesiyle yaşadığı acı olaylar. Tolgonay savaşa gönderdiği iki oğlu ve kocasını kaybeder. "Bari ben raylara kapanıp ağlayan anaların sonuncusu olsam, Allah kimseye soğuk demir rayları kucaklatmasın." diyor, tıpkı Asım'ın dedesi Mehmed Akif gibi. Bu haykırış ne acıdır. Maysalbek öğretmen olur ama, sevdası olan, sevgilisi olan mesleğine doyamadan savaş için çağrılır. Kasım da çok sevdiği Aliman'ı almıştı. Ona doyamadan, çocukları bile olmadan savaş için çağrılmış ve o da can vermişti. Bu nasıl bir acıydı. Kitabın sayfaları ilerledikçe gözyaşlarımı zor tutuyor, Allah'ım ne olur şu kitap bitsin bir an evvel diyordum, içimden.

Aliman'ın anasına sarılıp, "ikimiz de dul kaldık anaaaaa!" feryatları yüreğimi sızlattı. Acılar üst üste geliyor gözyaşlarımı tutmak mümkün olmuyordu. Aliman ve Kasım'ın bir türlü ev yapmaları nasip olmayan yere gelince Tolgonay şöyle der: "... her yaz yarım kalmış 'DUL AVRAT OTLARI' ve pazılar büyüyor." Bu sözler üzerine bıraktım gözyaşlarımı, onlar da rahatlasın ben de rahatlayayım diye. Aliman dul kalmış. Kimsesiz kalan, yıkılmış, viraneye dönmüş evlerinin yerinde "dul avrat" otları büyümüş. Bu ne müthiş bir acılı anlatış biçimi!

Yine acı bir darbe daha yüreklere. Aliman dünyaya bir can bırakıp kendisi ölüyor. Bebek doğuyor, Aliman ölüyordu. Zavallı bebek ilk çığlığıyla annesine veda ediyor. Bu da yürekleri dağlayan bir başka acı.

Artık son acı, Tolgonay kendi elleriyle Aliman'ı toprağa "Toprak Ana" sına emanet ediyor. Yeter artık Allah'ım bu acılar bitsin, diyor. Aliman ve tüm acılarını toprağa gömüyor.

Allah kimseye dayanamayacağı acı, keder, vermesin. Allah, "Toprak Ana"yı okuyana da dayanma gücü versin.

 

Bekir ÜNVER

19.06.2017